Een grote mensen huis

FullSizeRender (1)

Ze zeggen weleens dat het leven begint bij de veertig. Naarmate ik die veertig meer nader, besef ik me dat ik eigenlijk altijd geleefd ben door mijn leven. Een bewogen leven. En dan bedoel ik dat niet negatief, maar ik was wel een beetje naïef denk ik. Want geleefd worden door het leven, hield bij mij in dat ik heel lang en misschien zelfs wel te lang, heel snel berusting vond in het feit dat de wendingen die ik er zelf aan probeerde te geven, vaak mislukte. Dat zou dan wel niet aan mij besteed zijn, de dingen bereiken die ik dacht te willen bereiken.

Mijn leven bestond (en bestaat!) uit veel mooie dingen, maar zeker ook uit een aantal zware kluiven die niet weg te kluiven waren. Tenminste…dat dacht ik.

De wending…

Ik heb prachtige kinderen waar ik voor leef, ze geven me inzichten en bovenal een waanzinnig rijk gevoel. Toen ik in 2011 mijn relatie na 15 jaar beëindigde, besefte ik me niet wat er daarna allemaal op mijn pad zou komen. Ik voelde op het moment dat ik de knoop doorhakte een bijna euforisch gevoel van vrijheid. Ik leefde van dag tot dag, genoot van de momenten die ik met mijn drie kinderen had. Want dat was de eerste keerzijde van het euforische gevoel: ik zag mijn kinderen ineens niet meer elke dag, maar moest ze ‘delen’ met hun papa. Na jarenlang zoeken naar een echt thuis voor ons viertjes, kreeg ik na twee te kleine en koude flatjes, dan eindelijk mijn eigen ‘grote mensen huis’. En zo voelt dat huis nog steeds, als mijn ‘grote mensen huis’.

En wat eraan vooraf ging…

Vóór dit huis, heb ik nooit een echte woning helemaal van mezelf gehad. Ik woonde al jong in een anti-kraak pandje met de vader van mijn kinderen en betrok een aantal jaren later met hem ons eerste huis. Daar werd ik al snel en vooral jong (20 jaar), mama van onze mooie dochter. Nog een zoon, een koophuis en nóg een zoon later, besloot ik dat ik vast zat in het leven dat me leefde. Ik brak gevoelsmatig letterlijk uit.

De tweede keerzijde van dat fijne gevoel was het geld wat er altijd precies te weinig was. Ik ben geen materialistisch persoon, maar een mens moet wel rekeningen betalen, eten, soms spullen aanschaffen waar je niet omheen kan. Ik besefte me dat ik op financieel gebied eigenlijk altijd een klein meisje geweest ben. Mijn ex regelde alle zaken qua betalingen en toen ik een tijd aan het werk was, kwam mijn salaris op zijn rekening.

En wat daar weer op volgde…

Die 2 keerzijdes samen, maakte dat mijn euforische gevoel steeds verder naar de achtergrond verdween. Emoties uit de tijd van mijn relatie kwamen terug: de meest bepalende was de angst. Ik heb in het verleden een angststoornis gehad en deze besloot om weer eens om de hoek te komen kijken. Gezellig, mocht ik die ook weer ‘even’ tackelen. I did it en gelukkig maar, want anders was ik nooit gaan wonen in mijn echte grote mensen huis net buiten de stad!

En nu…

Ik zit in mijn kracht! Mijn kracht, dus daar ben ik de baas over. Daarmee ga ik die laatste stukjes weg kluiven, waarvan ik dacht dat ze niet weg te kluiven waren. Die kracht geeft me een dosis energie waarvan ik niet wist dat ik hem in me had, inspiratie en ook berusting in het feit dat het leven wat geleefd werd door het leven, niet te veranderen is. Vanaf nu kijk ik vooruit, naar alle mooie dingen die het leven te bieden heeft, de mooie dingen die ik zelf kan creëren, door in mijn kracht te blijven zitten.

De volgende keer meer over waar die kracht vandaan kwam, want uiteraard kwam die ook weer voort uit iets wat me overkwam ;).

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s