Later als ik groot ben…

FullSizeRender

Dat is waar ik altijd weer uitkwam wanneer mij gevraagd werd naar mijn toekomstdromen: later als ik groot ben dan…

Die ene vraag waar ik op voortleefde

Maar op een dag realiseer je je dat je groot bent, dat je volwassen bent en de vraag van de juffrouw op school ‘wat wil je worden als je later groot bent?’, niet meer opgaat. Het is nu zover, je bent groot volgens deze maatschappij volwassen, dus weet je wat je wil met je leven. De meeste mensen hebben dan ook gewoon gestudeerd en een baan, maken carrière. De meeste mensen lijken daar ook heel gelukkig mee te zijn.

De confrontatie en wat die me bracht

Reuze confronterend vond ik dat, want ik wist het nooit zeker. Wilde ik meubelmaker worden, designer, verpleegkundige, lactatiekundige of toch misschien pedagogisch medewerker jeugdzorg? Bij dat laatste dacht ik een paar jaar geleden mijn roeping gevonden te hebben, dus hup de schoolbanken in! 

Story of my life, ik ronde de opleiding niet af. En dan echt nét niet. Ik scoorde op alles geweldig goed, maar tijdens het laatste deel van de opleiding lag er weer eens teveel op mijn bord, door het leven wat me leefde. De meesterproef die eraan kwam, vloog me letterlijk aan. Ik weet nu, dat ik dat toen nog steeds liet gebeuren. 

Ik gooide de handdoek in de ring, wat ik wilde bereiken, mislukte wéér. Maar ach, what’s new? Ik was dat inmiddels zo gewend, ik was al zo vaak in mijn eigen valkuilen gelopen, dat het gewoon zo moest zijn.

En weer wat wijzer

Want nu weet ik dat het goed is zo. Ik wil helemaal niet werken binnen de jeugdzorg. Ik vind alles wat ik hoor en lees over de jeugdzorg zo frustrerend, dat ik oprecht blij ben dat ik geen onderdeel ben van dat systeem. Dus in deze, leefde het leven mij misschien wel eens de goede kant op.

Keuzes maken en knopen doorhakken

Ik denk dat ik erachter ben wat ik wil worden, nu ik groot ben. En weet je? Ik vind iedere stap die ik erin zet doodeng. Kan ik het wel? Ben ik wel goed genoeg? Ben ik niet saai? Behoud ik de discipline die ik nu echt keihard nodig heb?

Daarom WordPress. Schrijven, schrijven, schrijven. Ik hou van schrijven! De uitdaging om met voldoende regelmaat een stuk te schrijven en me niet uit het veld te laten slaan, omdat misschien niemand het leuk vind. 

De realiteit

Ik ben nu groot, ik heb nu door een onverwachtse opdracht van een bekende ontdekt dat ik schrijven nog steeds net zo fijn vind als vroeger. 

En ineens besef ik me nu, dat ik als kind vaak dacht aan schrijver worden. Dat was ook vast niet voor mij weggelegd, maar als je het niet probeert, weet je zeker dat het niet zal lukken. Ik ga mijn tanden erin zetten, mijn dromen achterna!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s